تبلیغات
دنیای ثبت

دنیای ثبت

پنجشنبه 25 آبان 1396

 6 نکته که باید درباره اسکلرودرمی بدانید


بیماری اسکلرودرمی

 

اسکلرودرمی یک بیماری خودایمنی و رماتیسمی است که می تواند به واسطه سخت شدن پوست و بافت همبند زیرین اثر منفی روی بدن انسان داشته باشد. اسکلرودرمی یک بیماری مزمن است و بر همین اساس، درمان آن به طور کامل دشوار است.

 

همه موارد اسکلرودرمی یکسان نیستند. برخی بیماران تنها سخت و سفت شدن پوست را تجربه خواهند کرد، در شرایطی که برخی دیگر سخت شدن بافت همبند و حتی اندام های اصلی را نیز تجربه خواهند کرد. در صورت عدم درمان، اسکلرودرمی می تواند درد و ناراحتی پایدار را برای بیمار به همراه داشته باشد. بر همین اساس است که درک قوانین پایه در پس اسکلرودرمی اهمیت دارند.

 

یک بیماری خودایمنی است

بر خلاف نظر عامه مردم، یک بیماری خودایمنی لزوما بیماری نیست که به سیستم ایمنی بدن انسان حمله کند. در حقیقت، بیشتر بیماری های خودایمنی، مانند اسکلرودرمی، در نتیجه عملکرد سیستم ایمنی که البته به نفع کل بدن نیست، شکل می گیرند. در مورد اسکلرودرمی، سیستم ایمنی پوست و بافت بیمار را به عنوان یک مهاجم خارجی شناسایی کرده و برای از بین بردن آن وارد عمل می شود.

 

در نتیجه، سلول ها در تلاش برای ترمیم آسیب وارده سخت و سفت می شوند، اگرچه آسیب آشکار به بدن یا سلول های آن وجود ندارد. این شرایط به تولید بیش از حد کلاژن منجر می شود که می تواند موجب ناراحتی کلی و حتی عملکرد نادرست اندام های بدن شود.

 

هر مورد نسبت به مورد دیگر متفاوت است

هیچ پزشک باتجربه و ماهری قادر به توصیه یک رژیم درمانی یکسان برای تمام بیمارانی که از یک بیماری مشابه رنج می برند، نخواهد بود. هر مورد از یک نوع بیماری می تواند بسیار متفاوت باشد و هر بیمار به هر نوع درمان به روشی متفاوت واکنش نشان می دهد.

 

این شرایط به ویژه برای اسکلرودرمی صادق است و وضعیت بیماری از فردی به فرد دیگر می تواند به طور باورنکردنی متفاوت باشد. برای برخی افراد این بیماری می تواند در قالب تحریک متوسط شامل اندکی سخت‌تر یا سفت‌تر شدن پوست در مناطقی مشخص از بدن خود را نشان دهد. اما برای برخی دیگر اسکلرودرمی می تواند به بخش مرکزی و مشکل آفرین زندگی مبدل شود و در همین راستا، درد فراوان در طول روز را تجربه کنند که حتی آنها را از انجام فعالیت های عادی روزانه ناتوان می سازد.

 

بهبودی کامل وجود ندارد

برخی بیماری ها را می توان به طور کامل درمان کرد، به این معنی که به طور کامل از بدن ریشه کن می شوند و شانس کمی برای بازگشت آنها وجود دارد. متاسفانه، اسکلرودرمی از جمله این بیماری ها محسوب نمی شود. این یک بیماری خودایمنی مزمن است و بدون در نظر گرفتن روش درمان یا سلامت کلی فرد تحت تاثیر قرار گرفته، به طور کامل قابل درمان نیست. بخشی از مشکل این است که دلیل شناخته شده ای برای اسکلرودرمی وجود ندارد.

 

خبر خوب این است که مانند بسیاری از بیماری های دیگر که حالت مادام العمر دارند، گزینه های درمانی بسیاری وجود دارند که می توانند به بیمار برای تجربه یک سبک زندگی نسبتا عادی کمک کنند. این درمان ها از فیزیوتراپی تا مصرف دارو و حتی جراحی را شامل می شوند.

 

اسکلرودرمی یک بیماری خودایمنی و رماتیسمی است

 

هر فردی می تواند به اسکلرودرمی مبتلا شود

برخلاف بسیاری از بیماری های دیگر که دلیلی نسبتا روشن برای شکل گیری آنها وجود دارد (مانند شکل گیری آمفیزم در یک فرد سیگاری)، دلیل این که برخی افراد چرا به اسکلرودرمی مبتلا می شوند، نامشخص است. در شرایطی که بانوان و افرادی که در دوره میانسالی قرار دارند، بیشتر در میان بیماران مبتلا به اسکلرودرمی دیده می شوند، هر فرد دیگری نیز می تواند به آن مبتلا شود.

 

یک روش برای پیش بینی ابتلا به اسکلرودرمی بررسی سابقه خانوادگی است. اما باز هم با شرایطی پیچیده مواجه هستیم، زیرا خانواده ها به ندرت دارای چندین مورد اسکلرودرمی هستند؛ در عوض، اعضای خانواده ممکن است در کل بیماری های خودایمنی را به اشتراک بگذارند. با توجه به تمامی این دلایل، پیش بینی ابتلا به اسکلرودرمی بسیار دشوار است.

 

نشانه ها ابتدا در دست ها پدیدار می شوند

اگر فکر می کنید ممکن است به اسکلرودرمی مبتلا شده باشید، چند روش برای تشخیص آن وجود دارند. روش نخست، بررسی انگشتان است که ممکن است به دماهای سرد حساس‌تر شده باشند و شاید حتی تغییر رنگ دهند. همچنین، انگشتان می توانند ظاهری سفت و پف کرده پیدا کنند.

 

این تغییرات می توانند به قسمت های دیگر دست نیز سرایت کنند. جالب توجه است که تغییرات در دست ها و انگشتان ممکن است تنها در مواجهه با دماهای سرد پدیدار نشوند و تغییرات عاطفی نیز بر اسکلرودرمی تاثیرگذار باشند.

 

تشخیص بیماری می تواند سال ها طول بکشد

ممکن است مدت زمان زیادی طول بکشد تا اسکلرودرمی خود را به طور کامل نشان دهد و از این رو، تشخیص آن در مراحل اولیه دشوار می شود. این بیماری فوق العاده آرام گسترش می یابد و ممکن است برخی از قسمت های کوچک بدن، مانند انگشتان، را بسیار پیش‌تر از این که گسترش یابد، تحت تاثیر قرار دهد.

 

این هم یک نشانه خوب و هم نشانه ای بد است. در شرایطی که تشخیص اسکلرودرمی در مراحل اولیه حالتی ایده آل محسوب می شود، رشد کند می تواند نشان دهنده این باشد که گسترش اسکلرودرمی تنها به یک بخش کوچک از بدن، مانند انگشتان یا یک تکه پوست، محدود نخواهد بود. صرف نظر از این، نظارت دائمی بر شرایط بیماری و مراجعه مرتب به پزشک اهمیت دارد.

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 25 آبان 1396

     راههای درمان آرتریت پسوریاتیک


    درمان آرتریت پسوریاتیک به شدت علائم، چگونگی تاثیر آن ها در زندگی روزمره و اینکه آیا آسیب یا تخریب مفصلی وجود دارد یا خیر بستگی دارد.

    بعضی از افراد فقط زمانی که علائم بروز می کنند به دارو نیاز دارند.دیگر افراد برای درمان درد، تورم و کاهش آسیب جراحی به داروهای قوی نیاز دارند.

    اثربخشی این داروها در برخی از بیماران هیچ چیز خارق العاده ای نیست.” در ادامه روش های درمان ذکر شده است.

     

    فیزیوتراپی

    چگونه کمک می کند: حرکت، انعطاف پذیری و عملکرد مفاصل تحت تاثیر آرتریت پسوریاتیک قرار می گیرد. یک پزشک فیزیوتراپی بیمار را به صورت منظم ورزش می دهد. تراپیست ها همچنین ممکن است به افرادی که دردی در دست های خود دارند نیز کمک کنند و به آن ها آموزش دهند چگونه فعالیت های روزانه را در محل کار و خانه با خیال راحت انجام دهند.

     

    نکات مهم: استیون پگت، استاد پزشکی، روماتولوژیست و سرپرست پزشک در بیمارستان جراحی در نیویورک، توصیه می کند که همه بیماران یک درمانگر فیزیکی و یک درمانگر حرفه ای برای یادگیری تمرین ها و نحوه جلوگیری از سوء استفاده از مفاصل داشته باشند. او می گوید: “این روال، بخش مهمی از مراقبت است.”

     


    درمان آرتریت پسوریاتیک

     

    ضد التهاب غیر استروئیدی NSAIDs

    اسامی: Advil، Motrin، Aleve، و غیره

    چگونه کمک می کند: داروهای ضد التهاب باعث کاهش درد و التهاب می شوند. این داروها اغلب اولین داروهایی هستند که بیماران مصرف می کنند و ممکن است به تنهایی (اگر علائم نسبتا ملایم باشد) یا به صورتی ترکیبی با سایر داروها استفاده شوند.

     

    نکات مهم: عوارض جانبی شامل خطر درد معده، یبوست و اسهال می باشد. خونریزی های دستگاه گوارش، آسیب کلیه، و فشار خون بالا نیز ممکن است عوارض جانبی در هنگام استفاده طولانی مدت باشند. همچنین ممکن است پسوریازیس را بدتر کنند.

     

    داروهای اصلاح کننده بیماری ضد روماتیسم (DMARDs)

    چگونه کمک می کنند: بسیاری از داروهایی که آرتریت پسوریاتیک را درمان می کنند، DMARDs هستند، اما متوترکسات (Trexall) شایع ترین آنها است. یکی دیگر سولفاسالازین(Azulfidine) است. آنها به صورت قرص وجود دارند و ممکن است چند هفته یا چند ماه مصرف آن ها طول بکشد. این داروها می توانند آسیب مفصلی را برطرف کنند (بر خلاف داروهایی که علائم را درمان می کنند).

     

    نکات مهم: این داروها اغلب اولین درمان هستند، به خصوص اگر NSAID ها کمک نکند و یا آرتروز بدتر شود. عوارض جانبی شامل تهوع، درد معده و حساسیت به نور می باشد. مصرف کنندگان متوترکسات اغلب در هر یک تا سه ماه برای مشکلات کبدی یا سلولی خون بررسی می شوند.

     



    داروهای ضد التهاب باعث کاهش درد و التهاب می شوند

     

    هومیرا (adalimumab)

    چگونه کمک می کند: آسیب مفصلی و علائم آرتروز را کاهش می دهد. هومیرا و چندین داروی آرتریت پسوریاتیک متعلق به یک زیر کلاس DMARD ها هستند که با مهار TNF)عامل نکروز تومور) عمل می کنند. TNF پروتئینی است که در بیماران مبتلا به آرتریت پسوریاتیک افزایش یافته و به طور مستقیم آسیب مفصلی ایجاد می کند.

     

    نکته مهم: دکتر پاگت می گوید: مهارکننده های TNF که به عنوان بیولوژیک شناخته می شوند، خطر عفونت های جدی را دو برابر می کنند. دکتر Fohrman می گوید: با این حال، خطر ابتلا به عفونت هنوز هم بسیار پایین است. هومیاریا هر دو هفته تزریق می شود. درد در محل تزریق و سردرد نیز ممکن است عوارض جانبی آن باشند.

     

    Enbrel (etanercept)

    چگونه کمک می کند: آسیب مفصلی و علائم آرتروز را کاهش می دهد. همانند Humira Enbrel یک DMARD است که TNF را هدف قرار می دهد و باعث کاهش التهاب می شود و آسیب مفصلی را متوقف می کند.

     

    آنچه باید بدانید: از آنجایی که Enbrel یک مهار کننده TNF است و سیستم ایمنی را سرکوب می کند، خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد، گرچه مطالعات نشان می دهد که عفونت معمولا جدی نیست. دکتر پاجت می گوید همه مهار کننده های TNF عوارض جانبی مشابهی دارند و در جلوگیری از آسیب های مفصلی و کاهش علائم موثرند. با این حال، Enbrel ساختار شیمیایی کمی متفاوت از Humira دارد و یک یا دو بار در هفته تزریق می شود.

     

    ریمیکاد (infliximab)

    چگونه کمک می کند: آسیب مفصلی و علائم آرتروز را کاهش می دهد. متعلق به گروه مهار TNF از DMARDs است.

     

    آنچه باید بدانید: هر دو تا هشت هفته رمیکاد باید در بیمارستان یا کلینیک تزریق شود زیرا این تزریق داخل وریدی است و حدود دو ساعت طول می کشد. دکتر پیتگ می گوید یک چهارم دارو، یک پروتئین حاصل از موش است، بنابراین احتمال واکنش آلرژیک وجود دارد. مهار کننده های TNF سالانه ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ دلار هزینه دارد.

     


    تزریق کورتیزون به مفصل می تواند به طور موقت درد و التهاب را نیز کاهش دهد

     

    سیمپونی (golimumab)

    چگونه کمک می کند: یکی دیگر از مهار کننده های TNF که آسیب مفصلی و علائم آرتروز را کاهش می دهد، می باشد. دکتر فهرمان می گوید پاسخ بیماران به مهارکننده های TNF بسیار متفاوت است بنابراین گزینه های متعدد باید در دسترس باشند.

     

    آنچه باید بدانید: Simponi، که توسط FDA در سال ۲۰۰۹ تایید شده است، یکی از مهارکننده های جدید TNF است و سابقۀ دیگر داروها را ندارد. اما داروهای خود تزریقی شبیه به دیگران است، مگر اینکه فقط یک بار در ماه داده شود. همچنین خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد و عفونت های تنفسی فوقانی شایع تر است. مانند دیگر مهارکننده های TNF، این دارو با هشدار در مورد سل و عفونت های قارچی تهاجمی همراه است.

     

    داروهای ضدافسردگی

    نام: آزاتیوپرین (Imuran، Azasan)، سیکلوسپورین (Sandimmune، Neoral)، leflunomide (Arava)

    چگونه کمک می کند: مانند متوترکسات، این داروها سیستم ایمنی را سرکوب می کند. همچنین DMARD ها هستند و سرعت تخریب مفاصل را کاهش می دهند.

     

    آنچه باید بدانید: این ها معمولا در موارد بسیار شدید استفاده می شود. عوارض جانبی شامل خطر عفونت، کم خونی و مشکلات کبدی است. آزاتیوپرین و سیکلوسپورین هر یک تا سه ماه نیاز به نظارت دارند تا کبد و خون بررسی شوند. دکتر فهرمان می گوید او اغلب سیکلوسپورین را تجویز نمی کند، زیرا نیاز به فشار خون معمولی و آزمایش کلیه دارد.

     

    کورتیکواستروئیدها

    نام: پیشینسون (پیشیسونون Intensol، Sterapred)؛ کورتیزون (تزریق)

    چگونه کمک می کند: کورتیکواستروئید ها یا استروئید ها (هرچند استروئیدهای آنابولیک مورد سوء استفاده برخی از ورزشکاران نیستند)، داروهای مهار کننده ایمنی هستند. پیشینسون به مدت کوتاهی برای کاهش درد و تورم به صورت خوراکی مصرف می شود. تزریق کورتیزون به مفصل می تواند به طور موقت درد و التهاب را نیز کاهش دهد.

     

    آنچه باید بدانید: تکرار تزریق می تواند بافت را ضعیف کند، به اعصاب آسیب برساند و موجب بروز درد شود. با گذشت زمان استروئید ها می توانند باعث کاهش استخوان، افزایش وزن و تورم صورت شوند.

     

    عمل جراحی

    نام: جراحی جایگزین مفاصل، آرتروپلاستی

    چگونه کمک می کند: جراحی جایگزین مفصل آسیب دیده با پروتز انجام می شود و می تواند به مفاصل دردناک کمک کند. برای مفاصل جایگزین برای دست، که اغلب توسط آرتروز روماتوئید تحت تاثیر قرار می گیرند، معمولا از لاستیک سیلیکون استفاده می شوند.

     

    آنچه باید بدانید: جراحی برای افراد مبتلا به تخریب یا درد مفاصل انجام می شود که دردشان توسط دارو برطرف نشده است و زندگی روزانه را تحت تاثیر قرار داده است. همانند هر عمل جراحی، خطر عوارض از قبیل عفونت وجود دارد. بهبود معمولا شامل فیزیوتراپی می شود.

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 25 آبان 1396

     گوش درد هنگام خمیازه کشیدن


    شیپورهای استاش می توانند به واسطه عفونت، آلرژی یا سرماخوردگی مسدود شوند

     
    گوش درد هنگام خمیازه کشیدن


    اگر هنگام خمیازه کشیدن در گوش خود احساس درد می کنید، پزشک ممکن است نیازمند انجام چندین معاینه برای تشخیص باشد، زیرا گوش درد هنگام خمیازه کشیدن می تواند به واسطه دلایل مختلفی شکل بگیرد.

     

    علائم دیگری مانند تب یا ترشح از گوش نیز می توانند به همراه احساس درد، وجود داشته باشند. اگر به آنفلوآنزا یا سرماخوردگی مبتلا شده اید، گوش درد شما به احتمال زیاد در نتیجه عفونت شکل گرفته است. با این وجود، اگر درد شدید و پایدار است، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید تا تشخیص درست صورت گرفته و و روند درمان آغاز شود.

     

    اما چه دلایلی می توانند موجب گوش درد هنگام خمیازه کشیدن شوند؟

    مسدود شدن شیپور استاش

    شیپورهای استاش گوش میانی را به پشت گلو متصل می کنند. این لوله های کوچک برای تخلیه مایع اضافی از گوش به کار گرفته می شوند و همچنین سطوح فشار هوای مناسب را درون گوش حفظ می کنند. هر زمان که خمیازه می کشید، این لوله ها اندکی باز می شوند تا اجازه ورود هوا به گوش میانی داده شود، و از این رو، فشار هوا در گوش ها را با فشار اتمسفری برابر می کنند.

     

    این لوله ها می توانند به واسطه عفونت، آلرژی یا سرماخوردگی مسدود شوند. انسداد می تواند به افزایش فشار درون گوش میانی منجر شود. این فشار افزایش یافته می تواند موجب شکل گیری درد در گوش شود، که هنگام خمیازه کشیدن شدت درد بیشتر نیز می شود. از دیگر علائم انسداد شیپور استاش می توان به موارد زیر اشاره کرد:

    احساس پری داخل گوش ها

    گوش درد

    شکل گیری سر و صدا یا صدای زنگ در گوش ها

    سرگیجه

    کاهش قدرت شنوایی

     

    سندرم مفصل گیجگاهی-آرواره ای (TMJ)

    سندرم مفصل گیجگاهی-آرواره ای می تواند یکی دیگر از دلایل احساس درد در گوش هنگام خمیازه کشیدن باشد. استخوان جمجمه به وسیله مفصل گیجگاهی-آرواره ای به استخوان آرواره پیوند خورده است. این یک مفصل کوچک است که جلوی گوش ها قرار دارد. این مفصل می تواند به دلایل بسیاری از جمله سایش مداوم دندان ها روی یکدیگر، آسیب به مفصل، استرس و جویدن بیش از اندازه آسیب ببیند. هنگامی که مفصل آسیب می بیند، فشار روی اعصاب ایجاد می شود که می تواند بسیار دردناک باشد. از آنجایی که مفصل بسیار نزدیک به گوش است، درد اغلب در گوش احساس می شود. شما ممکن است درد شدید و ناگهانی را هنگام خمیازه کشید، جویدن یا حرف زدن تجربه کنید.

    از دیگر علائم مرتبط با این شرایط می توان به موارد زیر اشاره کرد:

    قفل شدن مفصل آرواره

    درد در گوش

    سر و صدا در حرکت مفصل آرواره

     

    مسدود شدن شیپور استاش, درمان احساس درد هنگام خمیازه کشیدن

    گوش درد هنگام خمیازه کشیدن می تواند به واسطه دلایل مختلفی شکل بگیرد

     

    درمان احساس درد هنگام خمیازه کشیدن

    برای شیپور استاش مسدود شده

    تمرین: شیپور استاش مسدود شده با گذشت زمان بهبود می یابد و البته برخی تمرینات را می توان برای باز کردن سریع این لوله ها مد نظر قرار داد. شما می توانید بینی خود را گرفته، دهان خود را ببندید و تلاش کنید به آرامی خوا را از بینی خود خارج کنید. آدامس جویدن نیز می تواند برای باز کردن شیپورهای استاش مفید باشد.

     

    داروها: انسداد لوله استاش می تواند در نتیجه یک عفونت یا آلرژی شکل گرفته باشد. آنتی بیوتیک ها ممکن است برای درمان عفونت تجویز شوند و در مورد آلرژی ها، داروهای ضد آلرژی یا اسپری استروئید می توانند مفید باشند. گاهی اوقات مسکن های ساده نیز در کنترل درد موثر عمل می کنند.

     

    جراحی: جراحی زمانی مد نظر قرار می گیرد که گزینه های درمانی محافظه کارانه در بهبود شرایط و باز کردن شیپورهای استاش موفق نبوده اند. یک برش کوچک در پرده گوش ایجاد می شود تا مایع اضافی خارج شود و فشار متعادل شود. یک لوله کوچک ممکن است در این مکان باقی بماند تا به تخلیه هر چه بیشتر کمک کند.

     

    برای سندرم مفصل گیجگاهی-آرواره ای

    درمان سندرم مفصل گیجگاهی-آرواره ای به دلیل آن بستگی دارد. شدت علائم و مشکلات مرتبط می توانند بر انتخاب گزینه درمانی تاثیرگذار باشند. اگر تنها نگرانی درد است، مسکن های بی نیاز از تجویز پزشک بسیار کارآمد عمل می کنند. برای درد شدید، ممکن است داروهای شل کننده عضله و ضد التهاب تجویز شوند. استفاده از کمپرس داغ نیز می تواند موثر باشد.

     

    اگر مشکل به واسطه تراز نامناسب آرواره یا سایش دندان ها روی یکدیگر شکل گرفته، روش های ارتودنسی و استفاده از یک محافظ دندان می توانند موثر باشند. اگر درد شدید است و با مصرف دارو تسکین پیدا نمی کند، روش های جراحی مانند آرتروسکوپی مفصل گیجگاهی-آرواره ای و آرتروسنتسی می توانند به کار گرفته شوند.

     

    نکات دیگر برای کاهش درد گوش

    اگر گوش سمت راست شما درد می کند، روی پهلوی چپ خود بخوابید و برعکس.

    یک پارچه پنبه ای را در آب گرم خیس کرده و با فشار پارچه آب اضافی آن را بگیرید. سپس، پارچه را نزدیک گوشی که درد می کند نگه دارید تا اثری تسکین دهنده را احساس کنید.

    آدامس جویدن را امتحان کنید. جویدن مداوم به باز شدن شیپور استاش مسدود کمک می کند و می تواند گوش درد را کاهش دهد.

    آب سیر در تسکین گوش درد بسیار موثر است. شما می توانید یک قطره آب سیر را در گوش خود بچکانید تا تسکین سریع درد را تجربه کنید.

    چند قطره روغن زیتون یا روغن معدنی گرم را داخل گوش خود بچکانید. سپس مقداری پنبه در گوش خود قرار دهید تا از نشت روغن جلوگیری شود. این کار به کاهش شدت گوش درد کمک می کند.

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 25 آبان 1396

     آنچه در نتیجه مصرف روزانه آب هویج رخ می‌دهد


    تنها با مصرف یک لیوان آب هویج در روز می توانید سیستم ایمنی بدن خود را تقویت کنید

     

    بدون تردید، هویج در میان محبوب‌ترین سبزیجات قرار دارد. این سبزی ریشه ای را معمولا به رنگ نارنجی می بینیم، اما انواع سفید، زرد، و بنفش آن نیز وجود دارند.

     

    رنگ خاص هویج به واسطه بتا کاروتن و آلفا کاروتن شکل می گیرد. همچنین، هویج حاوی لوتئین، گاما کاروتن و زیگزانتین است.

    هویج منبع خوبی برای مواد معدنی، فیبر و ویتامین های A، B، C و K محسوب می شود. می توان هویج را آب گرفت، آن را به صورت خام مصرف کرد و یا این سبزی را پخت، که در هر سه حالت از فواید آن بهره‌مند خواهید شد.

     

    آنچه ما پیشنهاد می دهیم مصرف آب هویج است. این کار را به یک روتین روزانه تبدیل کنید تا بدن سپاسگزار شما باشد. در ادامه با 9 فایده سلامت آب هویج بیشتر آشنا می شویم.

     

    1. تقویت سیستم ایمنی

    تنها با مصرف یک لیوان آب هویج در روز می توانید سیستم ایمنی بدن خود را تقویت کنید. آب هویج به بدن در مبارزه با آسیب رادیکال های آزاد کمک می کند و از آن در برابر التهاب، باکتری ها و ویروس های مضر محافظت می کند.

    آب هویج منبع خوبی برای ویتامین ها و مواد معدنی مانند ویتامین K، ویتامین B6، پتاسیم و فسفر است که برای حفظ شرایط خوب مغز، استخوان ها و سیستم عصبی ضروری هستند.

     

    2. حفظ سطوح مناسب کلسترول و قند خون

    آب هویج سرشار از پتاسیم است و توانایی حفظ کلسترول و قند خون در سطوح مناسب را دارد. همچنین، این نوشیدنی از محتوای کالری و قند پایین سود می برد.

    مواد معدنی و ویتامین های موجود در آب هویج در کنار یکدیگر از ابتلا به دیابت جلوگیری می کنند.

    افزون بر این، آب هویج ترشح صفرا را افزایش می دهد که به چربی سوزی کمک می کند و از این رو، در کاهش وزن نقش دارد.

     

    3. پاکسازی کبد

    آب هویج می تواند به پاکسازی و سم‌زدایی کبد کمک کند. مصرف منظم آب هویج می تواند به پاکسازی سموم از کبد کمک کند.

     



    هویج منبع خوبی برای مواد معدنی، فیبر و ویتامین های A، B، C و K محسوب می شود

     

    4. درخشش پوست

    آب هویج حاوی آنتی اکسیدان ها و مواد معدنی مانند پتاسیم است که از تخریب سلولی جلوگیری می کنند و از این رو، پوست را سالم و جوان نگه می دارند.

    این مواد مغذی از پوست در برابر خشکی، لکه ها، و زخم ها محافظت می کند و رنگ پوست را بهبود می بخشند.

    آنچه در نتیجه مصرف روزانه آب هویج رخ می‌دهد

     

    5. تقویت استخوان ها

    آب هویج منبع خوبی برای ویتامین K است که در فرآیند پروتئین سازی بدن نقش دارد. این ویتامین در پیوند با کلسیم به بهبودی سریع‌تر، به ویژه در مورد شکستگی استخوان، کمک می کند.

     

    6. افزایش سوخت و ساز

    آب هویج حاوی فسفر است که نرخ سوخت و ساز در بدن را افزایش می دهد، احساس درد پس از انجام ورزش را کاهش می دهد و از استفاده بهینه انرژی در بدن اطمینان حاصل می کند.

    همچنین، آب هویج سرشار از ویتامین ب-کمپلکس است که به شکستن پروتئین، گلوکز و چربی کمک می کند، سوخت و ساز را افزایش می دهد و در عضله سازی نقش دارد و بر همین اساس، به کاهش وزن کمک می کند.

     

    7. حفظ سلامت دهان و دندان

    آب هویج حاوی مواد مغذی است که می توانند سیستم ایمنی را تقویت کنند و توانایی بدن برای مبارزه با باکتری هایی که وارد دهان شده و روی دندان ها و لثه ها تکثیر می شوند را افزایش دهند.

    آب هویج خواص ضد باکتری دارد و می تواند از پوسیدگی دندان جلوگیری کند. افزون بر این، هویج می تواند به پاکسازی لکه ها و پلاک ها از روی دندان ها کمک کند.

    فیبر موجود در هویج می تواند به عنوان یک مسواک طبیعی برای دستگاه گوارش عمل کند و سیستم ایمنی بدن را تقویت کند.

    فیبر می تواند باکتری های ناخواسته را از روده شما حذف کرده و گوارش بهتر مواد مغذی تقویت کننده سیستم ایمنی را بهبود ببخشد.

     



    آب هویج منبع خوبی برای ویتامین K است که در فرآیند پروتئین سازی بدن نقش دارد

     

    8. پیشگیری از سرطان

    برخی مواد زائد که به نام رادیکال های آزاد شناخته می شوند می توانند در بدن باقی بمانند. آنها عناصری فوق العاده مضر برای سلول ها هستند.

    با مصرف مواد غذایی سرشار از آنتی اکسیدان ها قادر هستید با رادیکال های آزاد مبارزه کنید. از این رو، خطر ابتلا به سرطان کاهش می یابد.

    بنابر نتایج برخی مطالعات، هر 100 گرم هویج دارای 33 درصد ویتامین A، 5 درصد ویتامین B6، و 9 درصد ویتامین C است، که همگی در کنار هم با رادیکال های آزاد مبارزه می کنند.

     

    9. بهبود سلامت قلب

    برای حفظ سلامت قلب باید سطوح استرس را کاهش دهید، به طور منظم ورزش کنید و به میزان کافی بخوابید. همچنین، دنبال کردن یک رژیم غذایی سالم و متعادل برای بهره‌مندی از اثرات مثبت اهمیت دارد.

    هویج سرشار از فیبر غذایی و آنتی اکسیدان ها است و از این رو، برای سلامت قلب فوق العاده مفید است.

    افزون بر این، هویج می تواند به حفظ گردش خون مناسب و حذف پلاک از شریان ها کمک کند.

     

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 25 آبان 1396

     اگر همواره خسته هستید، بخوانید!


    سندرم خستگی مزمن

     

    خستگی یک مساله جدی برای بسیاری از مردم جهان است، اما دلایل و علائم آن چنان متنوع هستند که اشاره دقیق به چگونگی درمان این شرایط آزاردهنده دشوار است.

    گاهی اوقات احساس مبهم خستگی می تواند برای یک یا دو هفته ادامه یابد، اما اگر با علائم بلند مدت مانند اختلال در خواب، گلودرد، درد عضلات، سردرد، و دشواری در تمرکز مواجه هستید، باید به پزشک مراجعه کنید تا از عدم ابتلا به سندرم خستگی مزمن اطمینان حاصل شود.

     

    اگر به سندرم خستگی مزمن مبتلا نباشید، دلیل خستگی می تواند در عادات روزانه شما پنهان شده باشد. در ادامه با برخی از دلایل احتمالی خستگی و چگونگی درمان آن به صورت طبیعی بیشتر آشنا می شویم.

     

    شما مواد مغذی مورد نیاز خود را دریافت نمی کنید (یا بیش از اندازه دریافت می کنید)

    در حالت پایه، آن چه ما می خوریم انرژی بدن را تامین می کند. از این رو، اگر به میزان کافی از خوراکی های سالم و خوب مصرف نکنید، احساس خستگی و بیحالی چندان جای شگفتی نخواهد داشت. عادات غذا خوردن خود را زیر نظر قرار دهید و این که آیا وعده های غذایی شما بر اساس مواد غذایی کامل شکل گرفته است را بررسی کنید.

     

    اگر این گونه نیست، متعادل کردن رژیم غذایی خود را مد نظر قرار دهید. برای تامین ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز بدن مصرف چند وعده از میوه ها و سبزیجات طی روز را در دستور کار خود قرار دهید، یا یک مولتی ویتامین را به رژیم صبحگاهی خود اضافه کنید.

     

    اگر تا پیش از این به میزان کافی از میوه ها و سبزیجات استفاده می کردید و بیشتر این مواد غذایی ارگانیک بوده اند، پس ممکن است با یک آلرژی یا حساسیت غذایی مواجه باشید که از جذب تمام مواد مغذی جلوگیری می کند. کمبود مواد مغذی، به طور ویژه برای افراد مبتلا به بیماری سلیاک یا آنهایی که عدم تحمل گلوتن دارند، می تواند رخ دهد، زیرا پوشش داخلی روده به واسطه التهاب آسیب دیده و دیگر نمی تواند چیزی را از غذای مصرفی جذب کند. اگر فکر می کنید یک حساسیت گلوتنی دارید، با پزشک خود مشورت کنید یا گلوتن را از رژیم غذایی خود حذف کرده و شرایط را پس از آن بررسی کنید. طی شش هفته باید آغاز تغییرات را احساس کنید.

     


    بدن برای مبارزه با بیماری به انرژی نیاز دارد و این شرایط احساس خستگی را موجب شود

     

    هورمون های شما عملکرد درستی ندارند

    علت بی خوابی های شبانه شما ممکن است با هورمون ها در ارتباط باشد. خستگی آدرنال، یک مشکل تیروئیدی، یا یک اختلال هورمون متابولیک مانند قند خون بالا می تواند موجبات ناراحتی و خستگی شما را فراهم کنند. اگر هورمون ها مقصر اصلی هستند، مصرف قهوه و قند را برای مدتی کنار بگذارید، زیرا هر دو آنها می توانند موجب استرس در سیستم آدرنال شما شوند. با مصرف مکمل هایی، مانند جینسینگ، می توانید از سیستم آدرنال خود حمایت کنید یا خوردن مواد غذایی که به بهبودی غدد آدرنال کمک می کنند، مانند آب گوشت، جلبک دریایی و مواد غذایی تخمیر شده که سرشار از ید و اسید آمینه ها هستند را مد نظر قرار دهید.

     

    اضطراب و استرس مغز شما را آشفته کرده اند

    اگر در به خواب رفتن مشکل دارید، احساس خستگی چندان جای شگفتی نخواهد داشت. استرس و اضطراب از عوامل تاثیرگذار در شرایط خواب هستند، اما مدت زمانی که در برابر یک نمایشگر سپری می کنید نیز می تواند در این زمینه موثر باشد. مطالعات نشان داده اند که مدت زمانی که پیش از خواب در برابر یک نمایشگر سپری می کنید می تواند موجب اختلال در ریتم شبانه روزی طبیعی بدن شود، و از این رو، مغز متوجه این نمی شود که شما خسته هستید. لپ تاپ، گوشی هوشمند یا تلویزیون را حداقل دو ساعت پیش از خواب خاموش کنید.

     

    اگر هنوز هم احساس بی خوابی و بی قراری می کنید، مصرف مکمل ملاتونین پیش از خواب را امتحان کنید، زیرا با فریب غده صنوبری موجب می شود فکر کنید به طور طبیعی در حال تولید ملاتونین هستید و از این رو، احساس خستگی بیشتری در شما شکل می گیرد. برای جلوگیری از وابستگی به مصرف مکمل ملاتونین برای تجربه خواب خوب شبانه همواره از آن استفاده نکنید.

     

    مسموم شده اید

    سموم منتشر شده از محصولاتی که در ساخت آنها از بیسفنول A استفاده شده است و دیگر عوامل محیطی می توانند به واقع شما را از ارائه بهترین عملکرد خود دور کنند. اگر فلزات سنگین عامل مشکل آفرین برای شما محسوب می شوند، عملکرد درست سوخت و ساز متوقف خواهد شد و به سرعت احساس خستگی در شما شکل خواهد گرفت. سموم را از پاک کننده های خانگی خود حذف کنید و از قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین اجتناب کنید. به عنوان مثال، در هفته تنها یک بار ماهی مصرف کنید.

     

    کم تحرک هستید

    شاید عجیب به نظر برسد، اما با افزودن اندکی فعالیت بیشتر به زندگی خود می توانید در مدت زمانی کوتاه سطوح انرژی بدن را افزایش دهید. حداقل سه جلسه در هفته ورزش کنید، زیرا به بدن در ارائه عملکرد بهینه و درست کمک می کند و اندورفین آزاد شده در بدن به طور طبیعی افزایش چشمگیر انرژی را موجب می شود. با دنبال کردن یک برنامه ورزشی منظم و ترشح اندورفین، سطوح انرژی شما تثبیت خواهد شد.

     

    سیستم ایمنی بدن شما ضعیف است

    بدن برای مبارزه با بیماری به انرژی نیاز دارد و این شرایط می تواند احساس خستگی را موجب شود. ضعف در سیستم ایمنی بدن - چه به دلیل نیاز باکتری های روده به یک تقویت پروبیوتیکی، ابتلا به بیماری و عدم بهبودی کامل، یا سر و کار داشتن با التهاب مزمن در بدن - می تواند عامل اصلی احساس خستگی شما باشد. با دریافت روی و ویتامین C به میزان کافی و مد نظر قرار دادن مصرف پروبیوتیک سیستم ایمنی بدن خود را تقویت کنید.

     

    اگر پس از اتخاذ این رویکردها همچنان در بیدار شدن از خواب هنگام صبح دچار مشکل هستید و احساس خستگی شما را رها نمی کند، به پزشک مراجعه کنید. خستگی عمومی می تواند نشانه ای از برخی بیماری های جدی مانند دیابت، کم خونی، تیروئید، و بیماری قلبی باشد.

  • نظرات() 

  • آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :